تحلیل آثار اصلاحی ماده ۱۵ قانون الزام بر قراردادهای مشارکت در ساخت

تحلیل آثار اصلاحی ماده ۱۵ قانون الزام بر قراردادهای مشارکت در ساخت

نویسنده: امین شهریاری احمدی | وکیل پایه یک دادگستری و پژوهشگر مقطع دکتری حقوق خصوصی

منتشر شده در هفته‌نامه حقوقی «حامی عدالت» — یکشنبه ۱۲ مهرماه ۱۴۰۵ (شماره ۳۱۰)

در نظام حقوقی املاک و مستغلات ایران، «قرارداد مشارکت در ساخت» همواره به‌عنوان یکی از پیچیده‌ترین و پرچالش‌ترین عقود شناخته می‌شد. اما با تصویب «قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول» (۱۴۰۳)، این پیچیدگی ابعاد تازه‌ای به خود گرفته است. ماده ۱۵ این قانون، با اصلاح ماده یک «قانون پیش‌فروش ساختمان (مصوب ۱۳۸۹)»، عملاً شریان اصلی قراردادهای مشارکت را به زیر سایه سنگین نظام پیش‌فروش برده است. این تحول، صرفاً یک تغییر نام یا یک اصلاح جزئی در عناوین حقوقی نیست؛ بلکه یک «زلزله حقوقی» است که امنیت قراردادهای عادی را به‌طور کامل زیر سؤال برده است.

تغییر پارادایم؛ مشارکت یا پیش‌فروش؟

قانون‌گذار در ماده ۱۵ با صراحت اعلام کرده است که هر قراردادی که میان «مالک رسمی زمین» و «شخص دیگر» برای مشارکت در ساخت منعقد شود، پیش‌فروش ساختمان محسوب می‌شود. فلسفه این تغییر را باید در «نظم‌بخشی» و «پیشگیری از هرج‌ومرج ثبتی» جست‌وجو کرد. پیش از این، تفکیک مرزهای حقوقی مشارکت در ساخت و پیش‌فروش ساختمان، دادگاه‌ها را با تناقضات آرایی مواجه می‌کرد. قانون‌گذار خواسته است با یکپارچه‌سازی، تمام فرایندهایی را که منجر به ایجاد تعهد برای ساخت و تحویل ملک می‌شوند، زیر چتر حمایتی (و البته تنبیهی) قانون پیش‌فروش قرار دهد.

با این حال، این شمول قهری، چالش‌های تئوریک عمیقی ایجاد کرده است. قرارداد مشارکت در ساخت، ماهیتاً یک قرارداد «هم‌افزایی» است؛ مالکی زمین می‌دهد و سازنده‌ای سرمایه و تخصص؛ و در نهایت محصول نهایی (آپارتمان‌ها) تقسیم می‌شود. اما قانون پیش‌فروش، ماهیت حمایتی (Consumer Protection) دارد و برای حمایت از پیش‌خریدار ضعیف در برابر پیش‌فروشنده قدرتمند طراحی شده است. وقتی قانون، قرارداد مشارکت را پیش‌فروش می‌نامد، ناخودآگاه می‌پرسد: «کدام یک از این دو، پیش‌فروشنده است؟» اگر مالک را پیش‌فروشنده بدانیم، با واقعیت عملی که ساخت در دست سازنده است در تضاد است و اگر سازنده را پیش‌فروشنده بدانیم، با ظاهر ماده ۱۵ (که به مالک رسمی اشاره دارد) اصطکاک پیدا می‌کنیم.

ابهام در نقش‌ها؛ چالش مواد قانون پیش‌فروش

اعمال «تمام» مواد قانون پیش‌فروش (۲۵ ماده) بر قرارداد مشارکت، در عمل با بن‌بست‌های اجرایی مواجه است. برای مثال، ماده ۷ قانون پیش‌فروش که به محاسبه خسارت ناشی از تغییر متراژ می‌پردازد، بر مبنای «قیمت‌های متری» تنظیم شده است؛ حال آن‌که در قراردادهای مشارکت، ما با «تهاتر عرصه و اعیان» طرف هستیم، نه لزوماً قیمت‌گذاری متری. اینجاست که حقوقدانان باید استدلال کنند که اعمال قواعد پیش‌فروش بر مشارکت، صرفاً باید در بخش‌هایی صورت گیرد که با ماهیت اصلی مشارکت (تقسیم واحدها) در تضاد نباشد. استفاده کورکورانه و مکانیکی از این قانون، می‌تواند منجر به صدور آرای متناقض در دادگاه‌ها شود.

دوگانه «سند جدید» و «سند قدیم»؛ ریسک بطلان و کیفری

مهم‌ترین بخش این قانون که باید برای فعالان ساخت‌وساز به مثابه هشدار جدی عمل کند، ضمانت‌اجراهای تفکیک‌شده بر اساس نوع سند مالکیت است:

  1. املاک با سند جدید (سبزرنگ – پسا لازم‌الاجرا شدن قانون): طبق ماده ۱ قانون الزام، قرارداد عادی در این املاک نه‌تنها بی‌اثر، بلکه «باطل» تلقی می‌شود. در این سناریو، قرارداد مشارکتِ عادی در حکم «کاغذپاره‌ای» است که هیچ حقی برای هیچ‌یک از طرفین ایجاد نمی‌کند و کل سرمایه‌گذاری را در معرض نابودی قرار می‌دهد.
  2. املاک با سند قدیمی (دفترچه‌ای / زردرنگ): در اینجا اگرچه بحث «بطلان مطلق» به شکلی که در اسناد جدید مطرح است پیش نمی‌آید، اما ریسک کیفری سنگین‌تر می‌شود. طبق ماده ۲۳ اصلاحی قانون پیش‌فروش، تنظیم قرارداد عادی جرم‌انگاری شده است. این یعنی سازنده یا مالکی که تن به قرارداد غیررسمی می‌دهد، مستقیماً وارد دایره اتهام کیفری می‌شود.

راهکار عملیاتی: از آن‌جا که جرم موضوع ماده ۲۳ قابل گذشت است، برخی وکلا پیشنهاد می‌کنند طرفین بلافاصله پس از امضای قرارداد عادی، یک «اقرارنامه یا متمم رسمی» تنظیم کنند که در آن صراحتاً حق شکایت کیفری از یکدیگر سلب شده باشد. این یک مسکن حقوقی برای مدیریت بحران است، اما درمان اصلی فقط یک چیز است: تنظیم سند رسمی در دفاتر اسناد رسمی.

پنجره‌های جدید؛ حذف داوری و شناسه یکتا

در میان این همه محدودیت، دو نقطه امید وجود دارد. اول، حذف الزام به درج «داوری اجباری» که پیش‌تر در قانون پیش‌فروش بود؛ اکنون طرفین می‌توانند به مراجع دادگستری دسترسی مستقیم داشته باشند. دوم، معرفی «شناسه یکتا» که قرار است به‌عنوان کد ملی واحد ساختمانی عمل کند و از مرحله دستور نقشه شهرداری، هویت ثبتی ملک را شفاف سازد. هرچند آیین‌نامه اجرایی این شناسه هنوز جای کار دارد، اما جهت‌گیری کلان قانون به سمت شفافیت حداکثری است.

حتی برای املاکی که هنوز سابقه ثبتی در دفتر املاک ندارند، طبق مواد ۴۷ و ۸۸ قانون ثبت، راه برای تنظیم سند رسمی باز است. این بدان معناست که هیچ بهانه‌ای (از جمله قدیمی بودن سند) برای فرار از ثبت رسمی قرارداد مشارکت پذیرفته نیست.

پایان دوران قراردادهای دستی

اگر بخواهیم در یک جمله وضعیت کنونی را توصیف کنیم، باید بگوییم: «دوران قراردادهای دستی و بنگاهی در مشارکت در ساخت به سر آمده است.» فعالان این حوزه، از سازندگان گرفته تا مالکان، باید بدانند که با ورود قراردادهای مشارکت به ذیل قانون پیش‌فروش، هرگونه بی‌دقتی در تنظیم قرارداد (مخصوصاً عدم ثبت رسمی)، ریسک‌هایی به بزرگی «ابطال پروژه» یا «پرونده کیفری» به همراه خواهد داشت. تنظیم قرارداد مشارکت، تقسیم‌نامه‌ها و شروط ضمن عقد تحت نظارت وکیل متخصص ملکی و در دفاتر اسناد رسمی، مطمئن‌ترین بیمه‌نامه برای حفظ سرمایه شماست.

مشاوره تخصصی و تنظیم قراردادهای مشارکت در ساخت

جهت انطباق قراردادهای مشارکتی و پیش‌فروش با «قانون جدید الزام به ثبت رسمی»، پیشگیری از ابطال اسناد و مدیریت ریسک‌های کیفری، می‌توانید با دفتر وکالت ما در تماس باشید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *